Ankara kalesinin ispatlanamayan tarihi Hitit'lere kadar dayanıyor. Ama ben tarihinden değil bendeki nostaljisinden bahsedeceğim. Artık eski Ankara'dan ve eski hayatından eser kalmadı tıpkı tüm diğer kentlerdeki yaşamı zaman zaman özleyenler gibi elbette ben de eski Ankara yaşamını özlemle anıyorum. Değişik kültür politikaları ve değişen dünya düzeni hızla kültürümüzü yok ederken elbette önüne geçilemez şekilde kentlerdeki öz değerler de yok oluyor. Halbuki henüz üzerinden sadece 25-30 yıl geçti. Artık yaşamımızda ; Ankara tavası fırınları, dik yokuşlarda sıcacık selamlar, armut şekeri, soğuk karlı gecelerde nefis boza, has Ankara simitleri, uzun burunlu dolmuşlar, Kızılay parkı, dev çınar ağaçlarımız ve içindeki heykeller ( yerinde dünyanıun en çirkin binası ödülüne layık bir atıl kapasite yatmakta bitirilemiyor çünki yasak yapı ), fötr şapka, döpiyes, beyaz kurdeleler, Büyük sinema, Ankara sineması, Ulus sineması, tramvay, macuncular, kömürcüler, mahalleyle dost taksi durakları, bayram alışverişleri, rugan ayakkabılar, Yeşilnalın lahmacun ve sayamadığımız onlarca değeriyle eski Ankara artık yok. Kale içi eski bir nostalji olarak korunmaya çalışılıyor. Kafeler açıldı, lokantalar, Koç Müzesi ve sanat galerileri, antikacılar. Turistik bir yapıya kavuşturulmaya çalışılıyor ama beceriksizce. Hadi bakın sizler için resimledim beğendiklerimi ekledim. İyi izlemeler.
